De smaak van appelpitten

Recensie Het Parool - Een spectaculair publiekssucces voor een roman hoeft op zichzelf niet te betekenen dat we dan met gemakslectuur voor de massa te maken hebben, iets waar de fijnproever zijn neus voor ophaalt. Van romans als Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier of De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano werden alleen al in ons land honderdduizenden exemplaren verkocht. En in mijn ogen behoren deze succesnummers tot de betere literatuur.

Maar hoe zit het met De smaak van appelpitten, het romandebuut van de Duitse schrijfster Katharina Hagena (1967), die eerder twee kinderboeken schreef en promoveerde op Ulysses, het onmogelijke meesterwerk van James Joyce? In Duitsland werden er al meer dan één miljoen exemplaren van verkocht, en liefst vijftien buitenlandse uitgevers kochten de vertaalrechten.

Het succes heeft vermoedelijk veel te maken met het feit dat het gaat om een roman over drie generaties vrouwen, een heerlijk gegeven voor een lezersmarkt die voor het overgrote deel uit vrouwen bestaat. Die hebben bij het lezen van De smaak van appelpitten ongetwijfeld herkend, maar zich kennelijk niet gestoord aan dit buitengewoon tuttige proza, waarvoor ik geen beter woord kan bedenken dan mutsenlectuur.

Het verhaal draait om Iris, een 27-jarige vrouw die het oude huis met de appelboomgaard van haar grootmoeder erft. Om uit te zoeken of ze er werkelijk wil wonen, leeft ze er voorlopig op proef. Dit is de wereld waar ze de zomers van haar jeugd doorbracht, en als de madeleine van Proust genereren het huis, de omgeving en ontmoetingen met mensen van vroeger een stroom herinneringen. Herinneringen die ook tal van vragen oproepen over hoe de dingen werkelijk gegaan zijn. Uiteraard komt Iris ook nog een paar zorgvuldig verzwegen geheimen op het spoor.

Lees hier de volledige recensie op de website van Het Parool.