PrintNooit eerder verscheen een roman waarin een naar binnen gekeerde samenleving zo microscopisch bekeken en ontleed wordt als De verzopen katten en de Hollander. Het toneel is Japan. In heldere, ingetogen taal, gekruid met absurdistische humor, beschrijft Detlev van Heest (1956) een bonte verzameling mensen, planten en dieren. Zo maakt de lezer kennis met een innemend vrouwtje met communistische sympathieën dat de kluts kwijtraakt, met de voormalige keizerlijke lijfwacht die lichamelijk aftakelt en in zijn eigen vuil dreigt om te komen, met de weduwe van een professor die op haar jarenlange sterfbed aldoor Schubert draait, en met een oude man die door de schrijver verdacht wordt van oorlogsmisdaden. De verzopen katten en de Hollander is echter bovenal een zelfportret. De schrijver gaat met ongekende directheid te werk: werkelijkheid en fi ctie vloeien ineen en de gedachte dringt zich aan de lezer op dat alles precies zo gebeurt is als beschreven.
De verzopen katten en de Hollander is de aanloop naar de dramatische roman Pleun, die in het najaar van 2010 zal verschijnen en waarin het toneel naar Nieuw Zeeland wordt verplaatst. Beide boeken passen in de autobiografi sche traditie van J.J. Voskuil, Frida Vogels en Minke Douwesz.
