De verzopen katten en de Hollander

Vrij Nederland recensie - Een buurtje in Tokio en de auteur van ‘Het Bureau’ maakten van Detlev van Heest een schrijver. De verzopen katten en de Hollander is het eerste deel van een tweeluik, goed voor ruim zeshonderd pagina's dundruk, in paperback en majestueuze gebonden editie leverbaar. De schrijver is een volstrekt onbekende debutant: Detlev van Heest. Het slotdeel verschijnt pas eind dit jaar. Je als uitgever zo committeren aan een schrijver, dwingt vanzelf aandacht af.

Maar ook indien Van Heests debuut allergoedkoopst was uitgegeven, was die aandacht er gekomen. Op de eerste pagina's blijkt namelijk dat J.J. Voskuil (1926-2008) literair school gemaakt heeft. Dat zeg ik niet vanwege de opdracht voorin het boek, 'Voor Han', en de van uitgeverswege verstrekte kennis dat Van Heest met zijn idool correspondeerde. Nee, dit proza ademt in iedere vezel Voskuils Het Bureau: in het parlando; de korte zinnen; de vele dialogen; de dagboekachtergrond; de voortkruipende vertelwijze langs lijnen van chronologie; de welhaast antropologische blik van de hoofdpersoon op de gemeenschap die hij portretteert; de humor; de alledaagse scènes uit een huwelijk; de sympathie voor outcasts, maatschappelijke onaangepasten en verliezers; de bijkans totalitaire dierenliefde; het nogal wereldvreemde oudlinkse sentiment; het cholerische temperament van de ik-persoon - en meer. Zonder Voskuil had de schrijver Van Heest vast geen vorm gevonden.

Lees hier de volledige recensie van Vrij Nederland.