Dissus

Recensie Het Parool - Wie vorig jaar het poëziespektakel Ik wil een naam van chocola las, wist het al: Simon van der Geest (1978) was met iets bijzonders bezig. De schrijver, die eerder dat jaar had gedebuteerd met het veelbelovende, maar ook licht ontsporende kinderboek Geel gras, had voor deze bundel een gedicht in vrije versvorm geschreven. Zittend op de bril van een zwembad-wc droomt een jongetje, dat kort daarvoor nog het mikpunt was van pesterijen, zich de held van een verhaal: en dat we vet verdwalen en heel ver en vrij en vol gevaar, onderweg sneuvelen er een paar en iedereen huilen behalve ik, / en ik, ik zeg dan: / 'Hé, kom op. / Loop maar mee met mij.

De toon van Van der Geests gedicht was aangenaam luchtig en direct. Geen ronkende regels, maar bijna spreektalige zinnen waaruit een authentiek jongetjesgevoel sprak. Een beetje zoals Edward van de Vendel in zijn Superguppie-gedichten klinkt, maar dan voor oudere kinderen. Duidelijk was wel dat dit pas het begin van het verhaal was en dat meer over het jochie met zijn plakzwembroek te vertellen viel.

Lees hier de hele recensie van Het Parool