Een soort familie

Vrij Nederland recensie - In ‘Een soort familie’ gaat Kees van Beijnum de provincie in, met een feelgood-verhaal waar je niet boos op kunt worden. Bij 'la Hollande profonde' denken we literair direct aan het Nederland van vroeger, geregeerd door de God van Jan Siebelink. Maar het begrip strekt zich wijder uit, het omvat ook de tegenstelling stad (slecht) en platteland (goed). Het haastige stadsleven versus agrarische kalmte. Terug naar de akkers, waar nerveuze singles duurzaam geluk kunnen vinden bij kieskeurige, vruchtbare boeren die nog bij hun vitale ouders wonen. Of dat werkelijk zo is, laat zich bevragen. Maar menig schrijver, Gerbrand Bakker voorop, spint garen bij die gewestelijke romantiek.

Zo langzamerhand kun je een topografische kaart maken van Nederland, waarop de literaire reuksporen van schrijvers per provincie, gemeente of dorp gemarkeerd worden. Zo betreedt Kees van Beijnum (1954) in zijn nieuwe roman Een soort familie Joost Zwagerman-county: West-Friesland. En wel de gemeente Wieringen. De bladeren ruisen erop los, stug baant de eenzame fietser zich een weg door de snijdende wind - en meer. Van Beijnum maakt terdege en uitvoerig werk van dat andere Nederland, dat zich wat mij betreft tweeregelig (in een gesprek over een fiets) laat samenvatten:

'Er zit geen slot op.'
'Waarvoor heb je een slot nodig?'

Lees hier de volledige recensie van Vrij Nederland.