Eigen gebrek

Recensie Het Parool - Dat je sinds Thomas Pynchon (1937) met de roman V. (1963) debuteerde, van de mad scientist van het postmoderne proza letterlijk alles kunt verwachten, was bekend. Hij liet een personage elke keer dat de nazi's een V2-raket afvuurden een erectie krijgen, verzon een samenzwering waarbij de botten van Amerikaanse soldaten tot sigarettenfilters werden verwerkt, en voerde een cocaïneverslaafde androïde op.

Maar dat-ie nog eens een (min of meer) rechttoe rechtaan hard-boiled detective zou schrijven die je moeiteloos én gierend van het lachen in een strandstoel kunt lezen, zag ik niet meteen aankomen.

Toch is dat precies wat zijn nieuwe roman, Eigen gebrek, is. Een kruising tussen een overstuurde, van hasjdampen doortrokken hommage aan het werk van Raymond Chandler of Dashiell Hammett en een melige screwball-komedie. Die bol staat van de (samenhangende!) plotwendingen en soms hilarisch oubollige oneliners, en stiekem nog een lachspiegelachtige treurzang op de dood van de sixties is ook.

Lees hier de hele recensie van Het Parool