Emmaus

HUMO recensie - O, de trieste glorie van een blowjob in een auto. Zo'n schoon koekoeksjong dat haar lippen tuit, zich buigt, en met opengesperde ogen de jongen monddood maakt. Aandampende ruiten en neonlicht dat niet weet waar te schijnen - het slecht kunstwerk dat leven heet.

Er zit zo'n blowjob in 'Emmaüs' (De Bezige Bij), de nieuwe Alessandro Baricco - geniale verteller met standplaats Italië. Het is slechts een fait divers in het hele verhaal, een achteloze passage, maar je ruikt de ontreddering van de naamloze verteller, die het van op afstand ziet gebeuren. In de auto zit Andre (hier een meisjesnaam), de dievegge van zijn ziel.

Samen met zijn drie vrienden - Luca, De Pater en Bobby - leeft de verteller in 'een wereld waarin je het licht uitdoet als je een ruimte verlaat - in de goede kamer staan de stoelen onder plastic hoezen'. Hun (streng) katholieke geloof is 'een speciale vorm van heldendom'. Ze zijn in de wieg gelegd voor vormeloosheid, discipline, deemoed.

Met grote ogen kijken de vier vrienden - 'jongens van een jaar of zestien, zeventien' - naar de andere wereld. Die wereld waarin geen lippendienst wordt bewezen aan een god, waarin geld, drama en tragiek leven, en seks niet iets stiekems is - de wereld van Andre. 'Ze zijn niet deugdzaam, ze zijn niet voorzichtig, ze hebben geen schaamte, en zo zijn ze al heel lang.'

Baricco fileert de argwaan, de schaamte en de verwarring die opduiken wanneer jongens groot worden, de wereld gepresenteerd krijgen, en ontdekken dat een prikkende onderbuik soms sterker is dan een rigide geloof. Via een reeks dramatische gebeurtenissen steekt het viertal 'de grens over' naar de andere wereld - een point of no return.

Baricco schrijft het in verbluffend knappe zinnen op, afgewisseld met doorwrochte beschouwingen over het katholieke geloof. De schrijver gaf zelf al toe dat hij uitgebreid uit zijn eigen jeugd heeft zitten putten - dat vóél je, aan dat doorleefde toontje, en dat levensechte wemelen in de jongensziel.

'Ze drinkt nooit, ze rookt niet, ze neukt volkomen helder, bij haar volle bewustzijn en, zo wordt beweerd, altijd zwijgend': als extraatje krijg je van Baricco ook een heel mooi beeld mee van Andre. Geen duidelijk beeld - op het snijpunt van zelfzuchtig, getormenteerd en promiscue is ze vooral mysterieus. Maar je ként haar wel - al dan niet van een blowjob in een auto, in een radeloos uur van de nacht.