Het meisje in mijn hoofd

Reformatorisch Dagblad recensie - Jongeren móéten weten hoe gevaarlijk anorexia is, vindt Sofie van Gelder. Ze is schrijfster van het boek ”Het meisje in mijn hoofd”. Het eetprobleem is haar persoonlijke vijand geweest. Pubers kunnen zich thuis als een vis in het water voelen, maar dat biedt geen enkele garantie voor het ontlopen van een eetprobleem. Dat weet de Belgische Sofie van Gelder (1980) uit ervaring, dat ziet ze als docent Frans in haar omgeving en dat blijkt ook uit haar debuut.

De 15-jarige Nette is een vrij normaal pubermeisje. Ze is dol op haar jongere zusje en kan goed met haar ouders door één deur. Ze is onzeker, zoals veel van haar leeftijdsgenoten. En ze behoort niet tot de populairste groep van haar klas, maar dat is de meeste meisjes niet gegund.

Toch knaagt er iets aan Nette. Ze wil te graag perfect zijn. Als twee jongens uit haar klas haar uitschelden voor „dikke”, knapt er iets bij haar. Haar onzekerheid over haar uiterlijk slaat om in walging. Nette haat haar piekerige haren en haar bleke gezicht. „„Je bent dik”, zei ze tegen haar spiegelbeeld, „meer nog, je bent moddervet!” (…) Ze streek met haar hand over haar buik en haar dijen. (…) Ze kneep in het zachte vlees. Ze rilde. „Bah, wanneer ben ik zo dik geworden? Vorig jaar was mijn buik toch nog plat?””

Draaikolk

Nette gaat lijnen. Eerst slaat ze snoep en koek over, daarna al het andere voedsel. Ze sport en gymt en rent. De kilo’s vliegen er af, maar Nette gaat er niet bepaald op vooruit. Een zwarte draaikolk van duizeligheid achtervolgt haar. Als ze flauwvalt, besluiten haar ouders dat ze opgenomen moet worden in een kliniek.

Gemakkelijk is het niet om uit het diepe dal dat anorexia heet op te krabbelen. Maar na weken van hulp gaat er bij Nette een knop om: ze wil leven. Ze wil gezond zijn. Nette begint te vechten en slaagt erin aan te komen. Het boek eindigt als Nette de kliniek mag verlaten.

„Een open einde”, noemt Van Gelder het. „Als Nette uit de eetkliniek komt, is dat een heel cruciaal moment. Ze stapt terug in het leven. En de vraag is: Zal ze alle problemen die op haar afkomen het hoofd kunnen bieden? Bij veel meisjes die anorexia hebben gehad, loopt het goed af. Maar veel van hen vallen ook terug. Een opname in een kliniek is niet altijd een garantie op succes. Geen enkele therapie is dat.”

Wat kan een meisje met anorexia wel helpen?

„De persoon met anorexia moet zelf zeggen: Ik ga ervoor. Ik laat deze ziekte los. Voor de omgeving is dat het meest frustrerend. Familie en vrienden kunnen niets doen om ervoor te zorgen dat iemand geneest. Meisjes moeten hun probleem aanvaarden en erkennen dat ze er wat aan moeten doen. Therapie heeft geen enkele zin als je niet wilt genezen.”

Lees hier de volledige recensie op de website van het Reformatorisch Dagblad.