Kieken zonder kop

Een rij huizen, godverlaten, tussen twee dorpen. Waarom ze daar geplaatst zijn, moet ge u niet afvragen. Ze staan daar te scheelogen met bocht aan de fundering en tocht door elke kier. Een hoopje miserie, een beetje klei, wat beesten op het erf.

NRC.nl:  'In Kieken zonder kop probeert een tiener met zichzelf in het reine te komen. Janet Luis vermoedt dat de Vlaamse debutant die het schreef snel een eigen geluid zal weten te ontwikkelen.'

Het is oudejaarsdag 1933. De dag ervoor heeft hij zijn moeder vermoord, maar dat weet nog niemand. Manu, Emmanuel voor zijn moeder, is de held van de dag omdat hij voor zijn buurtbewoners een eindejaarsfeest organiseert. Met Gustje-zonder-benen, een klompenmaker wiens vrouw met een Duits korporaaltje is weggegaan na de oorlog. En de drie zusters, elk getrouwd met een postbode, en elk met een paar kinderen. Dat huis is één groot 'kiekenkot'. Monique houdt café op de hoek. 'In café De Donkere Wolk drinkt de baas meer dan 't volk.' En tot slot Wilfried en zijn moeder. Hij denkt dat zijn moeder onbevlekt ontvangen is. Iedereen draagt zijn steentje bij om de avond vrolijk te laten verlopen. Alleen Maria, de drie maanden zwangere vrouw van Manu, vraagt zich af waar haar schoonmoeder is gebleven.

NRC.nl: 'Van een afstand lijkt het een zooitje ongeregeld, maar hoe dichterbij we komen, hoe duidelijker het wordt dat Manu, na zijn eenzame, kille jeugd, hier een nieuwe, veel warmere familie heeft gevonden.

Met 'Kieken zonder kop' debuteert Raf Goossens met een roman over het ijskoude einde van 1934.

NRC.nl: 'Raf Goossens lijkt mij een schrijver die snel een eigen geluid kan gaan ontwikkelen. Met dit boek schurkt hij nog dicht aan tegen collega’s als Dimitri Verhulst en Leo Pleysier. Met de een heeft hij vooral het ruwbolsterige en grofgebekte gemeen, met de ander de taalgevoeligheid en het speciale zintuig voor familiezaken. Met beiden deelt hij trouwens een fijne neus voor het droogkomische.'

Lees hier de hele recensie op de site van het NRC.