Sex, blogs amp& rock-'n-roll

Bekijk hier het profiel van Ernst-Jan Pfauth met boeken die hem inspireren.

We schrijven 2006. Terwijl Jan-Peter Balkenende en Paul Witteman staan te ruziën na een aflevering van Pauw&Witteman, staat een student het opstootje tussen de politicus en de presentator met zijn mobieltje te filmen. De naam van die student is Ernst-Jan Pfauth. Het filmpje dat hij maakte zette hij op zijn blog Spotlight Effect. Doordat het filmpje breed werd uitgemeten in de media, trokken duizenden bezoekers naar Spotlight Effect om te zien hoe een oprecht boze Jan-Peter Balkenende eruit ziet. Inmiddels is het vier jaar later. Hij schreef er het boek Sex, blogs & rock’n-roll over, waarin hij vertelt wat hij allemaal aan zijn blog te danken heeft, hoe hij bijvoorbeeld via zijn blog in een luxe hotel in Sjanghai belandde, en vanuit zijn bad de skyline van de stad kon aanschouwen. Wie is eigenlijk Ernst-Jan Pfauth? Hoe hielp zijn blog hem bij het vinden van zijn droombaan? Welke boeken inspireerden hem?

Je ontmoette de vicepresident van Google, leefde een rocksterleven in Silicon Valley, en dineerde in Sjanghai. Dat reizen, het op pad gaan en iets beleven, dat lijkt je enorm te inspireren.
 “Kijk, je kan wel een blog beginnen van achter je bureau, maar het is veel interessanter om op pad te gaan en daarover te schrijven. Ik denk dat dat me heel erg aanspreekt. Iets beleven, en daarover iets kwijt willen. En daar moet je wel veel voor reizen. De vrijheid van het reizen vind ik spannend.”

Welke schrijver(s) zou je graag een blog zien schrijven?
 “Dan ga ik voor Jack Kerouac en Hunter S. Thompson. Die beleefden zulke wilde avonturen. Hunter S. Thompson bijvoorbeeld, die drugs nam en daar vervolgens over schreef.. Ik denk dat hij daar een prachtige blog over bij zou kunnen houden. En Jack Kerouac, die heeft zijn boek [On the Road, red.] op één grote rol uitgeschreven. Knip het in stukken, en je hebt een blog. Wat trouwens ook wel grappig is: van George Orwell, van 1984, zijn dagboek hebben ze ook een blog gemaakt. Dat ligt wel in het verlengde van deze vraag.”

Zijn dat ook de schrijvers waarmee je de meeste affiniteit hebt?
 “Nee, zij zijn allebei zoveel wilder dan ik. Nee, dat is Tom Wolfe. Ik kan natuurlijk lang niet zo goed schrijven als hij, maar het lijkt me geweldig om, zoals hij, ergens heen te gaan, zoals naar de hippie group Mary Pranksters in het boek Electric Kool-Aid Acid Test, en daar dan over te schrijven, wat Hunter S. Thompson eigenlijk ook over de Hells Angels heeft gedaan. Dat lijkt me wel heel erg mooi.”
    
Wat opvalt in de boeken die je noemt, is dat het stuk voor stuk boeken zijn waarin rock’n-roll-verhalen worden verteld. Wilde avonturen beleven, experimenteren met drugs, de Hells Angels, hippie groups.
“Dat komt voort uit een soort tegenstand tegen het normale leven. Als ik iets vreselijk vind, is het wel een kantoorleven, van-negen-tot-vijf-baan, of een verjaardagsfeestje, dat je met z’n allen in een kringetje zit. De interesse voor rock’n-roll-boeken is daar een soort tegenreactie op. Dat je avonturen beleeft waar ze het een halve eeuw later nog over hebben. Dat is me nog niet gelukt hoor, maar ik hoop wel dat dat binnenkort een keertje komt.”


Welk moment uit je periode als blogger is je het meest bijgebleven?
“Het meest bizarre was de trip naar China. Dat was een gesponsorde journalistenreis. Zo kun je het uitleggen. Maar je kunt het ook uitleggen als: je gaat daar als blogger heen, je wordt naar al die hotels daar gereden. De laatste dag was ik alleen overgebleven, en ik liep daar door dat vijfsterrenhotel, en overdag heb ik nog wat door de stad gelopen om wat dingen te zien. Toen heb ik een taxi gepakt naar het vliegveld. Daar ben ik in zo’n klein vliegtuigje naar de Himalaya gevlogen. En een paar uur later zat ik in een ontwikkelingsland, voor de eerste keer. Het contrast met China was dus wel erg groot. Maar ik kon daar in Nepal dan wel weer gewoon bloggen. ’s Nachts zat ik gewoon te bloggen, ergens in één of ander raar hotelletje.”

Je had als blogger het leven dat je graag wilde. Geen ‘van-negen-tot-vijf’-baan, veel reizen. Dat heb je nu ingeleverd om te werken bij nrc.next, je droombaan. Mis je het leven als blogger niet?
“Nou ja, het is ten eerste natuurlijk een enorme uitdaging om voor nrc.next een nieuwsblog op te zetten. De inhoudelijke verdieping, daar had ik op een gegeven moment wel behoefte aan. Ik had het bloggersleven natuurlijk nog vijf jaar kunnen volhouden, het waren leuke avonturen, maar het was natuurlijk wel een niche, en die niche was al helemaal overtuigd van bloggen. En ik vond het wel interessant om nu die inhoudelijke verdieping te zoeken in een compleet andere sector, om te kijken hoe het daar werkt. En dat bevalt nog steeds heel goed.”

In je boek zit een voortdurende aanmoediging om mensen te laten bloggen. Als iemand naar je toe komt en vraagt waarom hij of zij zou moeten bloggen, wat zou je dan zeggen?
 “Allereerst, als je het voor jezelf doet, privé, dan zou het heel goed zijn omdat je wordt gedwongen elke dag je gedachten en ervaringen op te schrijven, beter te structureren, om er meer over na te denken. Daar heb je echt al heel veel aan. Dat merk ik zelf ook. Als je iets opgeschreven hebt, dan staat het er opeens definitief. En als het je dan wordt voorgezet, dan moet je je daaraan houden. Ik had bijvoorbeeld aan het begin van het jaar vijf voornemens op mijn persoonlijke blog gezet, en als het daar staat, dan moet je wel. En ten tweede is het een heel mooie manier om met mensen in aanraking te komen met dezelfde interesses, daarmee te discussiëren en interessante gesprekken te voeren.”

Iemand heeft het boek gelezen, slaat het dicht. Wat moet diegene doen of denken, dat jou tevreden stelt? Wanneer heb je je doel bereikt met het boek?
 “Het leukst zou zijn als diegene gaat bloggen. Nu is bloggen natuurlijk niet voor iedereen weggelegd. Je moet over iets niet uitgepraat kunnen raken. Je moet graag willen publiceren. Maar als iemand dat wil, lijkt het me heel erg spannend als diegene begint met bloggen. Het lijkt me fantastisch als ik dat met mijn boek kan bereiken.”