Tijger, tijger

De mening van het NRC: "Het is een verbijsterend relaas, niet in de laatste plaats door de gedetailleerde en levendige herinneringen aan de krankzinnige toestanden die zich hebben afgespeeld, maar ook omdat de schrijfster heel goed de psychologie van de twee gedoemde hoofdpersonen weet over te brengen. Vanzelfsprekend is het hindsight van de volwassene nodig om het boek te kunnen schrijven, desondanks worden de gebeurtenissen consequent vanuit de blik van het kind beschreven. Hierdoor krijgt het boek de allure van een ondraaglijk claustrofobische roman, een omgekeerde Lolita, zonder verlossend fictielabel."

Op een zomerdag in het buurtzwembad zwemt Margaux Fragoso naar de veel oudere Peter Curran toe en vraagt hem om met haar te spelen. Zij is zeven, hij is eenenvijftig. Wanneer Peter haar en haar moeder uitnodigt om bij hem thuis langs te komen, treft het meisje een waar kinderparadijs aan van exotische dieren, boeken, muziek en magisch speelgoed. Haar moeder is niet in staat om goed voor Margaux te zorgen en leeft in een constante angst voor haar agressieve echtgenoot. Ze is Peter dankbaar voor alle aandacht die hij aan haar dochter besteedt en binnen de kortste keren brengt Margaux al haar tijd met hem door.

Gaandeweg neemt hij de rol aan van Margaux' vriend, vader en minnaar. Hij is charmant en afstotelijk, liefhebbend en manipulatief. Margaux transformeert van een vrolijk kind met een levendige fantasie in een verdoofde jonge vrouw met zelfmoordneigingen. Uiteindelijk, wanneer zij tweeëntwintig is, pleegt Peter – ziek en vol schuldgevoel – zelfmoord.

Lees hier de hele recensie op de site van het NRC.