Zolang te water ; Wij helden ; Hoogseizoen

NRC recensie - Vreugdevuur luidt de titel van de jongste, zoveelste dichtbundel van schrijver, performer en New Age apostel Simon Vinkenoog, die deze week stralend zijn 70-ste verjaardag viert. En dat zal geen van de vele volgers-op-afstand van het fenomeen Vinkenoog verbazen. Want wie 'Vinkenoog' zegt, die zegt met een glimlach om de lippen 'oude hippie', 'eeuwige jongeling', 'forever young'. Geen poëzie- of benefietfestival, of hij kwam er de afgelopen decennia met zijn wapperende manen en bezwerende gebaren opdraven om kond te doen van de blijde boodschap van liefde, vrijheid en geluk. Logisch dat bij zo'n super-positivo het vuur nog steeds brandt.

Toch zijn het, verrassend genoeg, kleine vlammetjes die opflakkeren in deze bundel, geredigeerd door Coen de Jonge, Vinkenoog-watcher bij uitstek. Zeventig jaren leven, lijden en liefhebben blijken ook op Simon Vinkenoog, zelfs op Simon Vinkenoog, een louterende invloed te hebben. De wervelende derwisj is een bedachtzame zenmeester geworden die stille wijsheid prevelt waar eens luidruchtig gestamel klonk.

Vormvast zijn ze, de twintig bijna-haiku's uit Vreugdevuur. Meestal zo'n tien regels kort, tweeregelig gepaard, karig van taal, uitgebeend tot op het bot. Eindverzen: 'tot het even niet meer te zeggen is / even onweerlegbaar als onomstotelijk // het laatste woord / dood'. Sporadisch slechts klinkt de bezwerende, belerende toon die we zo goed kennen van Simon Vinkenoog: 'luister, je hart slaat / de tamboer van de regelmaat // nog altijd woord en daad / eten dat op tafel staat.'

Zo is Simon Vinkenoog na een halve eeuw terug bij 'af'. Niet bij zijn onzachtzinnige poëziedebuut Wondkoorts uit 1950, dat bol stond van grote woorden als 'haat' (18x), 'dood' (15x) en 'bloed' (13x). Wèl bij zijn prozadebuut Zolang te water uit 1954, dat zijn twaalfde druk beleeft. Ook daarin komen voornamelijk zachte, aarzelende stemmen aan het woord.

Lees hier de hele recensie van het NRC