BoekenBuzz interview met Nicola Lagioia

Bekijk hier het profiel van Nicola Lagioia met zijn boeken-top 10.

BoekenBuzz: Hoe beschrijf je jezelf in 5 woorden?

Nicola Lagioia: Daarvoor volstaan er drie: een Italiaanse schrijver.

BoekenBuzz: In jouw boeken top 10 noem je bepaalde kenmerken die je waardeert in literatuur. Vind je deze kenmerken als auteur ook belangrijk?

Nicola Lagioia: In de genoemde boeken zijn denk ik alle natuurlijke instrumenten verborgen om van een mens een schrijver te maken.


BoekenBuzz: Breng alles terug naar huis wordt een meesterwerk genoemd, wat is jouw reactie hierop? Waarom denk je dat het boek zo goed ontvangen wordt?

Nicola Lagioia: Het feit dat er mensen zijn die goed over mijn boek spreken geeft me moed, want zoals zoveel schrijvers leef ik in de angst dat ik niet voldoe aan het vereiste niveau. Maar of een boek al dan niet een meesterwerk is, bepaalt alleen de Tijd. Misschien vindt men dit boek beter dan mijn vorige boeken (die in Italië eveneens goed ontvangen zijn) omdat het een warm boek is, waarin ik veel op het spel zet.

BoekenBuzz: Is er een roman die je zelf had willen schrijven?  

Nicola Lagioia: Ik zou welke dan ook van de parabels van Kafka hebben willen schrijven. Niet omdat ik meer van Kafka houd dan van andere schrijvers, maar omdat veel auteurs, hoe goed of geweldig zij ook zijn, gemakkelijk te ontcijferen zijn en Kafka is dat niet. Ik zou er bijvoorbeeld geen moeite mee hebben om, komma voor komma, de werking van het eerste fantastische hoofdstuk van Lolita te verklaren. Het lukt mij echter eenvoudig niet om te begrijpen hoe het Kafka technisch lukt om zulke ongelooflijke resultaten uit de eenvoud van zijn proza te halen. Hij is voor mij de meest mysterieuze aller schrijvers, en als ik op zijn minst een van zijn verhalen zou hebben geschreven, zou het mysterie in ieder geval iets minder groot zijn.

BoekenBuzz: Zijn er schrijvers die jij bewondert?

Nicola Lagioia: Van de levende auteurs bewonder ik Cormac McCarthy erg om hoe hij erin is geslaagd – ook met grote ongemakken – zich al zolang met zijn eigen dingen bezig te houden, ver weg van alles wat mainstream is, en alleen aan schrijven denkt. Onder de gestorvenen bewonder ik Faulkner om hoe hij er in geslaagd is een boek als Terwijl ik al heenging te schrijven terwijl hij acht uur per dag in een zagerij werkte.




BoekenBuzz: Is er een auteur die jou beïnvloed heeft?

Nicola Lagioia: Ik denk dat er in elk goed boek inspiratiebronnen te vinden zijn. Als kind hield ik erg van Gesualdo Bufalino, een Italiaanse schrijver die buiten onze grenzen vermoedelijk niet erg bekend is. Maar de tekst die mij werkelijk raakte toen ik vijftien jaar was, was Het barre land van Eliot. Ik vond het ongelooflijk dat het mogelijk was dergelijke dingen met literatuur te doen. Misschien werd mijn verlangen om schrijver te worden daar geboren – ook al wordt men in werkelijkheid geen schrijver na het lezen van een bepaald boek, maar als gevolg van iets dat te maken heeft met onze duistere kant die we op een gegeven moment, in plaats van daarvan weg te vluchten, besluiten op te zoeken.

BoekenBuzz: Wilde je altijd al schrijver willen worden?

Nicola Lagioia: Als kind wilde ik striptekenaar worden. Heel even ook nog voetballer, maar alleen om aan het eind van wedstrijden interviews te geven waarin ik precies zou kunnen zeggen wat ik dacht. Maar ik kwam er al snel achter dat voetballers in interviews nooit iets interessants zeiden.
 
BoekenBuzz: Je bent niet alleen schrijver, je bent ook recensent en redacteur. Hoe hebben deze banen beïnvloed wat en hoe je schrijft?  

Nicola Lagioia: Ook al gaat het om drie bezigheden die verband houden met de literatuur, het zijn werkzaamheden die erg van elkaar verschillen en die ik los van elkaar uitvoer. Ik denk dat ik vooral een schrijver ben. Ik ben redacteur om te ontsnappen aan de eenzaamheid waartoe ik veroordeeld zou zijn als ik me zou beperken tot het schrijven van romans (ik ben nogal traag en zou het risico lopen jarenlang in een kamer opgesloten te blijven), terwijl de bezigheid als criticus vooral gelieerd is aan mijn ervaring en aan mijn passie voor het lezen.

BoekenBuzz: Heb je een favoriet citaat of fragment uit Breng alles terug naar huis?

Nicola Lagioia: De scene waarin de ik-figuur zich tijdens een feestje met Giulia opsluit in de badkamer. Het is een poging om alle ongemak, geweld en wanhopige behoefte aan begrip van onze jeugd in een paar minuten binnen één ruimte te laten samenvallen.

BoekenBuzz: Jouw eigen jeugd heeft overeenkomsten met die van het hoofdpersonage, jullie groeide beiden op in Bari rond dezelfde tijd. Heb je meer met hem gemeen?  

Nicola Lagioia: De ik-figuur uit Breng alles terug naar huis is drie of vier jaar ouder dan ik, dus een soort oudere broer. Wat ik leuk aan hem vind is de maniakale aandacht die hij besteedt aan het gedrag van de mensen om hem heen, wat het hem vaak mogelijk maakt hun kleingeestigheid en hypocrisie te ontmaskeren. Een moralist die het riskeert af en toe als een kwast over te komen. In feite was ikzelf als kind zo: superkritisch en zeer gespitst op wat er om mij heen gebeurde.

BoekenBuzz: Kan je iets vertellen over de reden waarom je dit boek geschreven hebt?

Nicola Lagioia: Ik wilde een decennium verbeelden (de jaren Tachtig) dat volgens mij onderbelicht is in de film en de literatuur. Een roman over de jaren Tachtig schrijven, betekende voor mij ook het schrijven van een roman over het Italië van nu, dat volgens mij vanaf die tijd begonnen is aan een terminale fase. Maar behalve om de weergave van een tijdperk, ging het me ook om het verhaal van een generatie, de mijne. Misschien is dat de reden waarom ik me tweeënhalf jaar lang, zaterdagen en zondagen inbegrepen, tien uur per dag achter het toetsenbord van mijn computer heb gezet.

BoekenBuzz: Er zijn overeenkomsten tussen de romans De vanger in het graan en Breng alles terug naar huis. Kan je hier iets over vertellen?

Nicola Lagioia: Van Salinger vind ik vooral Negen verhalen erg goed. Ik denk dat er tussen mijn boek en De vanger in het graan inderdaad thematische overeenkomsten zijn, maar ik geloof ook dat de taal van Salinger – en daarmee het esthetische gevoel waarvan zijn werk doordrongen is – een geheel andere is dan de mijne.