Print
Karies
...
Combined search
Connie Palmen: vermenging fictie en realiteit: kan dat wel?
Connie Palmen werd vooral na de publicatie van haar boek Lucifer fel bekritiseerd. Ze gebruikte een waargebeurd verhaal, en vulde dat aan met haar verbeelding. Feit en fictie zijn in het boek met elkaar verweven. "Dat mag ze niet!" was de reactie van sommige mensen. Vind jij dat je de realiteit mag gebruiken om een boek te schrijven, en daarbij ook mag sleutelen aan die realiteit?
Boekenbuzzer
Top 5 meest bekeken
Updates
Recensie
Ik vind dat zoiets moet kunnen. Sterker nog, het gebeurt altijd. Het is denk ik niet zo dat je als kunstenaar, in dit geval schrijver, van niets iets maakt. Je giet iets dat al bestaat in een bepaalde vorm, en het resultaat is je kunstwerk.
Connie Palmen giet een verhaal over Peter Schat, aangevuld met verbeelding/fictie, in de vorm van Lucifer, en dat boek is dus haar kunstwerk. Het lijkt me onoverkomelijk dat je dit doet.
Het begrip intertekstualiteit lijkt me hier zeker gepast. Intertekstualiteit is het web van boeken, verhalen, teksten, reclames en opmerkingen van andere mensen die we opslaan. Deze opgeslagen informatie gebruiken we weer in onze eigen taal en een kunstenaar gebruikt deze intertekstualiteit in al zijn kunstmerken, elke keer in een andere vorm, of op een andere manier. Je ontkomt gewoon niet aan intertekstualiteit, hoe graag je ook origineel wilt zijn. Origineel zijn kan alleen maar door de vorm die je gebruikt in plaats van wat je gebruikt. Elk woord is namelijk al tientallen keren eerder gebruikt
Connie Palmen heeft met Lucifer een schitterend meesterwerk geschreven. Een boek waarbij als je het uit hebt je nog steeds denkt dat er iets door moet gaan ergens. Dat heet magie, met een beetje intertekstualiteit. Dit lijkt mij niet echt veel kwaad kunnen.
Van mij mag ze dat wel...als het maar een goed boek op levert. En dan kan ze wel. De schrijver Thomas Ross doet trouwens niet anders!!