Barack Obama

Eind 2002 zat Barack Obama al bijna zes jaar in de senaat van zijn thuisstaat Illinois. Hij was lid van de Democratische minderheidsfractie en vertegenwoordigde een belangrijk deel van de vooral Afrikaans-Amerikaanse gemeenschapin het zuiden van Chicago.
Hij had gedaan wat hij kon in een staat waar de Republikeinen de macht hadden, en hij was toe aan verandering. Nu kwam het zo uit dat de kiezers in Illinois ook aan verandering toewaren. In november van dat jaar brachten zij de Democraten aan de macht. Een paar maanden later ging Obama op bezoek bij de nieuwe voorzitter van de senaat, de man die bekendstond als mogelijk de machtigste zwarte politicus in Illinois: Emil Jones jr. Hij wilde het met hem hebben over een plan dat hij had.

Jones geniet nog na als hij het verhaal vertelt: ‘Hij zegt tegen me: “Jij bent nu voorzitter van de senaat, en daarmee heb je heel veel maaacht.”’ Jones rekt dat laatste woord uit alsof hij de nasmaak ervan niet wil verliezen. ‘Ik antwoord: “Dus jij denkt dat ik veel
maaacht heb?” en hij zegt: “Ja, jij hebt veel maaacht.” En ik vraag: “Wat voor maaacht heb ik dan?” “Jij hebt de maaacht om iemand seenaatoor van de VS te maken!”’ Jones lacht even zacht en rokerig. ‘Dus ik zeg tegen Barack: “Dat klinkt goed! Ik had daar nog niet aan gedacht. Heb je iemand in gedachten?” en hij zegt: “Ja, ik.”’

Twee jaar later werd Obama gekozen in de Amerikaanse senaat en in februari 2007 kondigde hij zijn kandidatuur aan voor het presidentschap. Dit verhaal gaat niet over de race naar het presidentschap of over regeringsbeleid.

Dit verhaal gaat over de achtergrond van de man die in januari 2009 werd benoemd tot president van de VS . De Barack Obama die in zijn memoires Dromen van mijn vader zo aangrijpend schreef over de vervreemding van de puberteit en de speurtocht naar zijn identiteit is dezelfde Barack Obama die leerde om te gaan met types als de kettingrokende Emil Jones met zijn raspende stem, een man die de tune van The Godfather als ringtone gebruikt.

Het charisma van Obama en zijn bereidheid om met zachte stem te praten over de stompzinnige kanten van de moderne politiek maskeren zijn harde kern en zijn tomeloze ambitie die al jaren onder dat glanzende uiterlijk sluimeren. Hij is geen watje en is dat nooit geweest. Zijn familie en vrienden zijn mogelijk verrast door de snelheid waarmee hij carrière maakt, maar niet door het feit zelf.

‘Ik weet dat ik nog weinig tijd heb genomen om de mores van Washington te leren kennen,’ zei Obama toen hij bekend maakte dat hij een gooi naar het presidentschap zou doen. ‘Maar ik ben er lang genoeg om te weten dat de mores van Washington moeten veranderen.’ Obama’s rusteloosheid is een eigenschap die hem keer op keer tot de conclusie bracht dat hij in actie moest komen – iets moest veranderen, hogerop moest – terwijl anderen zeiden dat hij op zijn beurt moest wachten. Maar meestal bleek zijn timing precies goed te zijn.

Terwijl de strijd om het presidentschap van voorverkiezing naar voorverkiezing voort denderde, lag Obama’s karakter onder de loep. Het belangrijkste waarop hij werd aangevallen, was dat hij niet ‘sterk genoeg’ zou zijn en te onervaren. Columniste Maureen Dowd van de New York Times wijdde een column aan ‘De maagd van 46’, en Hillary Clinton deed maanden lang haar best omdat negatieve beeld te versterken. Tegelijkertijd zou Obama het imago dat hem in eerste instantie zo aantrekkelijk maakte ondermijnen als hij zich te hard – en te vaardig in het politieke ellebogenwerk – zou presenteren.

Het is niet makkelijk de indruk te wekken altijd vol ambitie te zitten en mensen te laten geloven dat je kracht als vanzelf komt. Maar dat is nu juist het vermogen dat Obama heeft. Lang geleden al besloot hij dat hij de kans had iets bijzonders van zichzelf te maken.

Barack Hussein Obama werd geboren en groeide op in Hawaï, de 50ste staat van de VS en een van de meest liberale. De rassenmenging is hier zo sterk dat de bewoners zichzelf omschrijven als ‘tjap tjoy’ of ‘poi’, naar de Hawaïaanse straathond. Een bekende bumpersticker zegt ‘Kwispel meer, blaf minder’.

Lees hier het vervolg van het 'Obama onder de loep' artikel.

Lees hier onze recensie van De Brug - een autobiografie van David Remnick