Jamie Oliver

Gezeten achter een forse houten tafel in zijn kantoor in Londen beschrijft Jamie Oliver zichzelf als 'relaxed'. Het is half tien in de ochtend en ik vraag me af wat hij voor ontbijt had. 'Ik kan je vertellen wat ik wei voor ontbijt had willen hebben ,' zegt hij. Zijn stem is opgewekt; zijn haar blond en warrig. 'Ik heb een Aga (kookfornuis), weet je? Wat je dan doet, om te beginnen, je legt een crumpet (soort beschuitje) rechts op de Aga. Trouwens, ik zal het maar eerlijk toegeven: het lukte me nooit om een ei te pocheren. Nooit. Ik heb drie jaar geleden de moed opgegeven,' Hij is helemaal niet relaxed.

 

Het interview duurt pas tien seconden en hier is Jamie Oliver ten voeten uit: hij is een ervaren kok die je wil laten geloven dat hij geen ei kan pocheren. Het is een gozer met een Aga en hij zet graag het gesprek naar zijn hand. Jamie gaat verder. 'Maar opeens, een week geleden,' zegt hij, 'heb ik een perfect gepocheerd ei gemaakt.' Dit is zijn filosofie in een notendop, zou je kunnen zeggen: als je maar hard genoeg je best doet, kun je leren koken. En als mensen dan eenmaal hebben leren koken, hoe arm ze ook zijn, zullen ze altijd goed eten. Jamie is er zelfs van overtuigd dat het eten van arme mensen beter is dan het eten van de rijken - en dat altijd al geweest is. Hij heeft me ooit uitgelegd dat dit komt omdat arme mensen gedwongen zijn te improviseren en creatief te koken, terwijl de rijken bedienden hebben en zich rotzooi laten voorzetten.

 

 'Hoe dan ook, toen ik dat ei gepocheerd had: vertelt Jamie, 'bakte ik plakjes gerookte bacon in een pan, pakte een schitterende crumpet, een beetje boter, legde een paar plakjes bacon op de crumpet en deed er wat barbecuesaus op…’ Jamies koken draaide er altijd al om dingen zo snel en eenvoudig mogelijk te doen. Hij weet dat bij het overbrengen van zijn passie het niet zijn taak is om de horizon van de connaisseurs te verbreden, maar om ervoor te zorgen dat mensen die anders de meest vreselijke dingen zouden koken, nu lekkere dingen koken. De eerste keer dat ik hem ontmoette, zei hij: 'Mijn recepten zijn geen hogere wiskunde. Verre van, nooit geweest ook. Ze zijn toegankelijk, smakelijk, niet-puristisch. Minimale moeite, maximaal effect.’ Nu zegt hij: 'je hebt dus een crumpet, boter, bacon, saus, nietwaar? En wanneer je dan in het ei snijdt, vult zich elk gaatje in de crumpet. En dat is als…’ Op dit punt aangekomen, maakt Jamie suborgastische geluiden.

 

Een ding is zeker, hij is zeer extravert, en, zoals alle extraverten, slooft hij zich voor publiek graag uit. En zijn publiek is steeds groter gegroeid. Zijn carrière is echter niet zoals die van de meeste mensen verlopen eerst was hij geliefd, als een jonge hond, toen werd hij gehaat, vooral door de pers werd hij verafschuwd, en nu is hij weer geliefd. Hij is 32 en een gerespecteerd man. Iedereen zegt dat zijn campagne om het eten op Britse scholen te verbeteren een ommezwaai heeft teweeggebracht. Hoe dan ook, Jamie had alleen een appel als ontbijt, 'Ik had haast,'

 

Nee , hij is niet relaxed. Zeker niet. 'Er zijn beslist twee Jamies,' zegt hij openhartig. De eerste Jamie, verklaart hij, zou het liefst weggestopt zitten in zijn eigen restaurant en zich wijden aan niets anders dan dat en zijn gezin.' We weten inmiddels alles over zijn gezin. Hij is al sinds jaar en dag samen met zijn vrouw, Jools. Zij was een researcher voor een van zijn eerste tv-shows. Hij reed vroeger in een Maserati, toen een Porsche en daarna op een scooter. Het was op deze scooter dat hij door Londen racete met zijn eigen sperma in een, uiteindelijk geslaagde poging Jools zwanger te maken. Nu hebben Jamie en Jools twee dochters. Het belangrijkste kenmerk van de eerste Jamie is dat hij lyrisch is over eten. Als hij beschrijft hoe hij een maaltijd klaarmaakt, komt er iets over hem, bijna een soort lust, en je ziet hoe hij bezig is, zijn handen schieten heen en weer en hij bewerkt denkbeeldige ingrediënten met zijn vingers.

 

Volgens Jamie zijn sommige combinaties voor elkaar gemaakt. 'Doperwten en munt, Doperwten, munt en geitenkaas. Peterselie en knoflook. Varkensvlees, boter en tijm. Het is raar, want mensen als Heston Blumenthal (eigenaar van het beroemde Britse restaurant 'The Fat Duck') hebben laten zien dat bijna alles wel samen gaat, maar het is nu eenmaal zo dat het ene beter werkt dan het andere:

Hij zegt: 'Noem eens een ingrediënt:

'Champignons:

'Oké. Noem nog een willekeurig ingrediënt.'

'Bacon.'

'Ha, varkens en paddestoelen gaan sowieso goed samen. Denk maar aan wilde zwijnen en truffels. Als je de bacon wat hebt uitgebakken kun je de champignons bijvoegen en dat is over het algemeen een goede combinatie. Met war tijm en rozemarijn werkt dat prima. ‘Geef me nu maar eens wat moeilijkers.'

'Zeebaars,'

'En?'

'Kool.'

'En?'

'Zoete aardappel.'

'Oké, dat is interessant. En moeilijk ook. Echt moeilijk. Hm. Hoe kunnen we dat combineren? Dat is bijzonder moeilijk. Zoete aardappelen zijn echt onhandig, een onhandige groente. Heerlijk, dat wel. Het is natuurlijk lekker om zeebaars met groenten en zoete aardappelen te eten, maar het is geen symfonie. Ik wilde je laten zien hoe je dingen kunt combineren met een paar ingrediënten. Maar ik geloof dat ik net “op mijn patat heb gepist”, zoals mijn moeder altijd zei.'